Sophie besluit haar leven compleet om te gooien en verhuist van Haarlem naar Utrecht. Een nieuwe stad, een nieuwe baan en vooral: een nieuwe start. Wanneer haar nicht haar mee neemt naar de karaoke-bingoavond in het buurthuis ontmoet ze Casper. De chemie tussen hem en Sophie is vanaf het begin duidelijk aanwezig, maar de timing is allesbehalve ideaal. Zeker wanneer ze buren blijken te zijn…
Casper is druk bezig met klussen in zijn huis en probeert ondertussen een goede vader te zijn voor zijn zoontje Mees en zijn weg te vinden in het co-ouderschap. Juist dat stukje vond ik mooi: Casper is niet alleen maar een leuke love interest, maar heeft ook zijn eigen bagage en probeert echt dingen uit het verleden te doorbreken. (Hoe zijn beste vriend hem hierbij helpt is echt hilarisch) Ook Sophie heeft de nodige uitdagingen als juf met haar nieuwe klas, het gemis van haar ouders en een eerder gebroken hart.
Even goede buren, is een heerlijke feelgood die zo uit het leven is gegrepen. De alledaagse issues maken dit verhaal juist zo herkenbaar en interessant, het leest lekker vlot en tegelijkertijd heeft het genoeg diepgang. De dynamiek tussen de personages zorgde regelmatig voor een glimlach, maar ook voor momenten waarop ik écht even wilde weten hoe het verder zou gaan. Maar wat dit boek voor mij extra leuk maakte, was de hele buurt. De hechte band tussen de buren, de buurtapp en alle activiteiten die worden georganiseerd. Het was net of ik ook in deze straat woonde.
